ИТАР ПЕЈО И ГОСТИЛНИЧАРОТ – лаги, смешки, хумор од Мариово

ИТАР ПЕЈО И ГОСТИЛНИЧАРОТ
Пошол Пејо една сабота на пазар во Прилеп со своите Мариовци и излегол в чаршија да се прошета и да ја разгледа. Се запрел пред една гостилница: вриеле тенџерињата со разни манџи. My потекле слинки од убавата миризба, ама немал парички да влезе да повечера. Затоа си извадил од торбата едно парче лебец и отишол кај тенџерињата и почнал да си го топи лебецот на пареата што излегувала од нив, та така поомекнат почнал да си грицка од него. И таман сакал да се истави од тенџерињата, почнал гостилничарот да му вика однатре:
– Еј, побратиме, камо пари што си го натопли лебот?
Пејо се зачуди што му побара пари кога не сркна ни една лажица од манџата. Но гостилничарот истрча надвор и го грабна да го тресе и да му бара да плати за пареата. Пејо почна да се брани и да докажува дека нема зошто да плаќа, но овој го нападна и му рече:
– Ќе платиш како попче што си го натопли лебот. Ако не беше оганот под тенџерињата, немаше да има пареа, а за огнот се потребни дрва за кои јас сум дал пари. И затоа ќе платиш, или ќе ти удрам десет стапови.
Виде Пејо дека на правина ќе јаде ќотек и почна да мисли, па наеднаш ја погледна својата сенка од вечерното сонце и му вели:
– Е, добро де, добро. Ќе ми удриш, ќе ми удриш. Ајде земај го стапот.
Гостилничарот изнесе еден голем стап и сакаше да го налегне Паја за да му ги удри десетте стапови, но Пејо го фати за раце и му вели:
– Удри, побратиме, ако сакаш и сто стапови, по мојата сенка, зашто ако не сум овдека нема да ја имаше и неа.
Сите присутни слатко се насмеаја и го пофалија Пеја, а гостилничарот го викна во гостилницата и го навечера од најслатките манџи поради мудрата Пејова одбрана.
 
Дошол другпат Пејо кај гостилничарот и си порачал една ваганка манџа да си појаде. Кога се наручал Пејо, дошол гостилничарот, си ја зел ваганката и лажицата и му побарал пари за манџата, велејќи:
– Е, побратиме, некни ме измами ти и не плати што си го натопли лебот на пареата, ама сега не можеш да мрткаш. Давај го грошот ваму.
Гледајќи го Пејо како си ги собира ваганите и лажиците, наеднаш се присети на некаква досетка и го извади грошот. Но наместо да му го тури во раката на гостилничарот, тој го удри силно од масата и веднаш си го зеде назад и си го тури в џеб, велејќи:
– Мене грошот, а ти земи си го звукот од него, зашто и ти си ги прибра ваганките и лажицата.
Кога гостилничарот почна да протестира што не плаќа, Пејо го потсети на понапрежниот случај со пареата, па му вели:
– Да не беше мојот грош, немаше да има и звук – и пак измрда од плаќањето.

Пошол Пејо една сабота на пазар во Прилеп со своите Мариовци и излегол в чаршија да се прошета и да ја разгледа. Се запрел пред една гостилница: вриеле тенџерињата со

(more…)

ИТАР ПЕЈО МОМОК КАЈ ПОПОТ – лаги, смешки, хумор од Мариово

ИТАР ПЕЈО МОМОК КАЈ ПОПОТ
Во наше Мариово многу убави обичаи има. Еден од нив и до ден-денеска се задржал, и многу е арен. На пример: Кога ќе заколе некој домаќин свиња, ќе им однесе на соседите по едно парче удина, малку црн и малку бел дроб колку за внуш и благослов, со здравје да си го јаде домаќинот крмакот.
Во старо време овој обичај бил уште поарен за поповите. Секој домаќин му носел на попот по едно парче мевце, дропче, па и по некое главче паѓало. Арно ама, кога ќе го заколел попот крмакот, требало да го повика целото село на ручек или на вечера.
Кога бил Пејо момок кај попот, тој намирисал да измрда од овој обичај, да не ги вика селаните на ручек или на вечера, та решил да се посоветува со момокот, што ќе рече тој.
Пејо го разбра попот што сака, па му вели: – Лесна работа, дедо попе. Еве што ќе направиме: ќе ја заколеме свињата, ќе ја исчистиме вечерта и ќе ја обесиме на чардакот да видат селаните кога ќе се враќаат од работа дека утре ќе јадат поповски курбан. А ти ќе ја скриеш през ноќта некаде и изутрина рано ќе викаш дека некој ја украл!
Речено – сторено. Ја заклале вечерта свињата, ја обесиле на чардакот и ја оставиле ноќта да се олади. Само нозете и ги пресекле.
Селаните – кој помина оближи се. Утре ќе јадат пресно месо од поповиот крмак, а што е најглавно, ќе сркнат и од убавото попово винце.
Пејо пак, уште вечерта кога си легнаа попот и попадијата, си стана, си ја зеде свињата цела и си ја однесе дома. Ја суреди убаво и се врати на местото каде што си спиеше.
Кога се разбуди пред зора попот отиде на чардакот да ја скрие свињата – шипинки! Ни свиња, ни од свиња трага. My отиде на Пејо каде што спиеше, го затресе за рамениците и му вели:
– Mope, Пејо, стани! Некој ја украл свињата! Пејо се затркала, се прозевна и му вели:
– Така треба да велиш, попче. Прво мене треба да ме убедиш дека ја украдоа, па после другите селани.
Попот се лути и вика, а Пејо се едно и исто:
– Така треба да велиш, попе!
Што ќе му прави, го остави, нека го носи ѓаволот. Но реши барем да го изнатепа добро.
Каква маана да му најде не знае, сиромашкиот поп? Го натера да ги стави нозете да се варат за ручек. И таман Пејо мрдна некаде, попот дојде, ја извади од тенџерето едната нога и ја скри некаде дома, да му најде кривица да го тепа и да го напади без руга.
Арно ама. кога се врати Пејо погледна во тенџерето и виде дека само три нозе има и се сети дека попот ја има извадено едната за да го натепа. Бргу, бргу отиде во кочината, кај што лежеше другата свиња на попот. Вака со ножот, и ја потсече едната нога и ја фрли во тенџерето.
Попот, пак, се поразмисли и виде дека Пејо не е многу крив за случката, ами тој самиот си го направи за да не им даде на селаните од свињата, се врати назад и ја пушти земената нога во тенџерето. И сега, од една свиња се варат пет нозе!
Кога седнаа да ручаат, пробуричка попот со лажицата и виде пет нозе, па му вели на Пеја:
– Mope, Пејо, колку нозе има една свиња? Пејо се сети и вели:
– Mope, попе, колку нозе имаат две сињи?
– Mope, Пејо, колку нозе има една свиња?
– Mope, попе, колку нозе имаат две свињи?
И се така, и дури попот не кажа колку нозе имаат две сињи, Пејо не сакаше да каже колку нозе има една свиња. И кога попот рече дека две свињи имаат осум нозе, тогаш Пејо извика:
– Ах, така! Да си ми жив, попе! Пет нозе во тенџерето и три на свињата во кочината – токму осум.
Иако не му беше мило, се насмеа попот отсрце и го напади Пеја од дома, ама му плати за сето време што го служеше.

Во наше Мариово многу убави обичаи има. Еден од нив и до ден-денеска се задржал, и многу е арен.

(more…)

Itar Pejo – ОБЛОГ – лаги, смешки, хумор од Мариово

ОБЛОГ
Две – три прилепски бежиња разбрале за итроштините на Итар Пеја и таман дошол Пејо во Прилеп на пазар, го нашле на анот и, за да го насамарат, му рекле:
– Ајде, Пejo, да се обложиме дека не можеш да преседиш ноќеска на ќерамиди. Ако преседиш, ќе ти дадеме сто лири.
Било зима и многу студено та бежињата си мислеле дека Пејо не ќе се согласи со облогот. Па и ако се согласи да остане ноќеска на јасникот, нема да остане жив.
Арно ама, Пејо го заскокоткаа ребрата за сто лири и си вели:
„Стопанка му. Јас сум сиромав, па сиромав. Ако останам жив, ќе и речам збогум на сиромаштијата, а ако умрам од студ – ќе се спасам од неа. Кога да видиш, жив – умрен, на ќар сум!” И реши да се обложи со бежињата.
Го качија ноќта на една куќа на ќерамиди. Ни сакме ни гуне, ништо не му дадоа да си земе. Тресе Вилици Пејо, тенџере клинци и плочи цела ноќ. Нели пукна зора – се осамна, достиска душа, не умре!
Кога дојдоа изутрината бежињата, за чудо, Пејо еве ти го каде мртка на ќерамидите. Слезе кутриот, се порастрча нагоре – надолу да му се пуштат дамарите, да се позатопли, и им отиде да им ги бара парите.
Овие небаре се зачудија, па му велат:
– А бре, Пејо, како остана жив ти ноќеска? Можеби навали оган на ќерамидите, што ли?
Пејо почна да се брани, па им вели:
– Mope ни оган запалив, ни ништо, туку давајте ги парите, не играјте си мајтап со мене, сиромав!
He, брате. Бежињата сакаат да измрдаат од облогот, а Пејо сака да си ги земе заслужените сто лири. Почнаа да се расправаат: – Бре, си се греел негде! – Бре, не сум ни видел оган. – He, си се греел? – Бре, јок. Најпосле му падна на ум на едно од бежињата и го праша Пеја:
– Ама ич нигде не виде оган ноќеска, бре Пејо?
– А бре, агачко, видов таму негде во планината под Крушово, туку оттаму доовде колку е далеку?
– A, a, а, ах! – повикаа сите бежиња во еден глас. – Ти си се греел, ќерата, цела ноќ, па сакаш од нас пари да земаш, а? Ај, сиктер оттука да не ти ги скршиме коските.
Што ќе прави Пејо, сиромав. Си киниса, си заплака. Се греел од триесет километри далечина. Но што ќе прави: кај е сила – нема правдина.
Оди време, оди, дојдоа истите бежиња на лов по Мариово и ги донесе ѓаволот и во Пејовото село.
Бре ош, бре дрш. Пејо ги пречека како што се пречекуваат бегови, но му падна на ум нивната подигравка па си намисли да им врати мило за драго. Ќе ги вика Пејо, денеска на ручек!
Тие одвај дочекаа мувте ручек, се надеваа дека ќе падне и ракија, алва, и најмногу од се – белки Пејовица е млада да ги послужи. И дојдоа кај Пеја. Се вртка, се шутка Пејо, домаќин е. Носи ракија, кафе и излегува понабргу да види дали е готов ручекот.
Помина дванаесет часот, ручекот уште не е готов. Помина едниот, па двата, па трите, се стори ужина, ручекот од Пеја никако да втаса!
– Ајде бре, ќерата, Пејо, зошто не го носиш ручекот? – прашаа бежињата.
А Пејо се насмевнува под мустаќи и им вели:
– Уште малку, агачко, уште малку, беже, – и излегува почесто да види дали е печено телето. (Така ги излага, дека ќе им пече теле).
Најпосле им се стемни на бежињата, ги сви цревцето за јадење и станаа да видат каде се пече или вари ручекот.
Кога го прашаа Пеја каде е ручекот, тој ги зеде по него и им вели:
– Елате да видите! – И ги одведе во градината под една топола. Под тополата навален оган, а нигде нема ни котел да вари, ни ражен да се врти, ниту пак нешто да мириса на манџа.
– Каде е телето, бре пезевенк? – се разлутија бежињата на Пеја. А Пејо одвај го дочека прашањето, па им вели:
– Ене го ене-е-е-е котелот од телето – и им го покажа со главата на врвот од тополата – туку уште малку не е доварено месото!
Бежињата се налутија и почнаа да се готват да го маваат што ги излага, па му вели едно од нив:
– Кога се видело и чуло, бре ќерата, на врвот од тополата месото, под тополата оганот, па да се свари?
– Ами како се греев јас, беже, од Прилеп, а огнот во Крушево?! Парите, пезевенци низаедни, зашто сите сега ќе ве исколам – им се пофали Пејо и го извади од чорапот својот анџар, со кој си го тераше тромото магаре, дупејќи го во вратот.
Видоа не видоа, бежињата ги одврзаа ќесињата, му дадоа на Пеја сто лири и си тргнаа гладни, та дури во Прилеп.

Две – три прилепски бежиња разбрале за итроштините на Итар Пеја и таман дошол Пејо во Прилеп на пазар, го нашле на анот и, за да го насамарат, му рекле

(more…)

Itar Pejo – КАКОВ БИЛ ИТАР ПЕЈО – лаги, смешки, хумор од Мариово

КАКОВ БИЛ ИТАР ПЕЈО
По кажувањата на „очевидци” (кои никогаш не го виделе) Итар Пејо бил ваков.
На слика: низок, шишкав, со голема глава одоколу бричена, на средето кинеско перче, со широко испупчено чело, со големи широки уши и големи воловски очи, со дебели образи, широка уста, шеплест нос, со надолу наведени рунтави мустаќи. Нозете му биле криви – пајмаклии што се вели за кај коњите, и куси, стапалата мечкини, рацете куси, но дебели во прстите. Широк во плеќите, дебел, а кус во вратот.
Од облека Пејо носел: на главата бела валаница – капа слична на арнаутско кече, широка бела кошула опашана преку половината со сиџимка. Гра-дите, и зиме и лете му биле разградени, но заштитени од студот од честите и дебели влакна – козина. На нозете носел волнени бели гаќи на голо месо, та да не ја стега сиџимката со која ги врзувал и да не го глода по колковите, повеќе ги придржувал со десната рака да не му навртат под колена. Зимно време носел истуткани чорапи и свински опинци, а лете одел бос само по опинци. Одел од кол на кол и во снегот си правел пат со колениците. Спиел по зајачки – со отворени очи, а кога јадел ја кривел долната вилица, наместувајќи ги залаците на здравите заби.
Каков бил во умот Пејо, ќе ни го претстават приказните во оваа книшка.

По кажувањата на „очевидци” (кои никогаш не го виделе) Итар Пејо бил ваков.На слика: низок, шишкав, со голема глава одоколу бричена, на средето кинеско перче,

(more…)