Откријте го Мариово
ИТАР ПЕЈО ПРЕД СУДИЈАТА ЗА ПРЕКРШОЦИ – хумор од Мариово

Еден ден пресекол Пејо еден даб во својата нива, ама немал шумска дозвола.

Се разбира, го фатил шумарот и поднесол пријава до судијата за прекршоци во Прилеп. И Пејо — доби покана и излезе на суд. My ја подаде поканата и го замоли судијата да му каже зошто го вика и да гледа побргу да го пушти да си оди оти го чека Пејовица болна.

 itar-pejo-mariovo

—           Си направил, Пејо прекршок; затоа ќе одговараш. Седни на црната клупа таму, — му рече судијата мирно и почна да го бара Пејовиот предмет.

Пејо се вознемири и уште неседнат почна да се брани:

—           Аир, другар судија, кај сум можел јас толкав даб да прекршам. Лаже шумарот; го пресеков со секирата од корен. Види, види што беане ми вади. Сум го прекршил онолкав даб!, — почна Пејо да се чуди и да се крсти, па како за себе си мрмна: „Сигурно казната е поголема ако го скрши човек дрвото, отколку да го пресече со секира. Затоа така има напишано тој пезевенк игумарот”‘.

Судијата го најде Пејовиот предмет, виде во што е работата и му се обрна:

—           Те тужи, Пејо, шумарот ваш; си го прекршил нешто законот за шумите.

Пејо го направи уште покисело лицето, издивна длабоко и испушти еден тажен дебел глас:

—           Ајдеее! па што ми наврзал тој ајзус! — а кон судијата: — Гледаш, другар судија оти лаже тој мазотор. Кај се видело и чуло да се крше закон? Да пишал оти сум го искинал законот, да му веруваш. Книгата се кине. А тој вели дека сум го искршил законот. Се кршела книга аџаба? Прво вели дека сум го искршил онолкав даб, вели сум го искршил законот што е напишан на книга. Види, жити здравје, уште што сум искршил? Да не сум ја искршил и баба му случајно, па и за неа да ме тужи?

Судијата го погледна новиот итроманец Пеја и си припомни за некогашниот негов имењак од Мариово, па си помисли во себе:

„Не сум јас, Пејо, некогашниот припенски кадија да ме возиш ти на твојата кола, не! Сега ќе ти кажам што си искршил, a што си пресекол”, па му вели:

—           Те тужи шумарот Пејо дека си пресекол еден даб без шумска дозвола и со тоа си направил и прекршок на законот. Ете што. Признаваш, нели?

—           А бре, оти го пресеков, го пресеков, другар судија, и за тоа суди ме, ама да не ми го товариш другото што го викаш прекршок. Та дабот беше во мојата нива; што сакам — му правам. И за тоа ли има нешто кривица?

—           Има, Пејо, има. Нивата е твоја, а дрвата се под заштита на државата и без одобрение не смее никој да ги сече.

—           Е, е, е! Сега разбрав! Демек за дабот во мојата нива што го пресеков ќе ме казниш?

—           Ќе те казнам, де; нели ти реков дека дрвата не се твои.

—           Ами што плаќам данок на нивата?

—           Данок плаќаш на земјата, а дрвата се башка есап, Пејо!

—           Тииии, уште ова не бев го чул: овцата моја — руното туѓо, да не речам: жената мојата — детето туѓо. Казнувај, стапанка му, ако е така . . .

 

Преземено од: Раскази I том, СОБРАНИ ДЕЛА

Автор: СТАЛЕ ПОПОВ

Уредник: ВИДОЕ ПОДГОРЕЦ

Редактор: ДИМИТАР МИТРЕВ

НИК „НАША КНИГА’ СКОПЈЕ, 1976

Не пропуштајте

Leave a Reply

Close Menu